Polikultury aromatyczne to forma uprawy, w której na jednej parceli rośnie kilka gatunków roślin olejkodajnych - na przykład lawenda z rumiankiem rzymskim, tymiankiem oraz koprem włoskim. Inspirowana tradycyjnymi ogrodami klasztornymi i permakulturą. Korzyści to: zmniejszenie szkodników (różnorodność biologiczna utrudnia masową kolonizację), lepsze wykorzystanie składników gleby, naturalna ochrona przed wiatrem oraz wzajemne korzystne interakcje korzeniowe. Wyzwaniem jest utrudniony zbiór mechaniczny - wiele polikultur wymaga ręcznego zbioru. Forma popularna wśród mniejszych gospodarstw rodzinnych, szczególnie w Prowansji i na Bałkanach. Olejki z polikultur uważane są za bardziej złożone profilowo. Tradycyjnie obecne w gospodarstwach prowadzonych zgodnie z permakulturą i biodynamiką.
Polikultury aromatyczne
Forma uprawy łącząca różne rośliny olejkodajne na jednej parceli.
