Aromaterapia perska i sufijska to tradycja zakorzeniona w tysiącletniej kulturze irańskiej i światowej duchowości muzułmańskiej. Już w X wieku perski lekarz Awicenna (Ibn Sina) udoskonalił destylację parą wodną i jako pierwszy uzyskał olejek różany, który stał się symbolem perskiej kultury aromatycznej. Wieś Kashan w Iranie do dziś jest centrum upraw róży damasceńskiej, a doroczne święto golabgiri (zbiór róż w maju) gromadzi tysiące pielgrzymów. Tradycja sufijska, czyli mistyczna gałąź islamu, używa kadzideł (dżavi, mirra, frankincense) podczas dhikru - rytmicznego powtarzania imion Boga, gdzie zapach pełni rolę kotwicy obecności. Współczesna aromaterapia czerpie z tej tradycji centralną pozycję róży, koncepcję attaru (perfum w bazie sandałowca) oraz medytacyjny aspekt rytuału aromatycznego. Olejki wzorowane na tej tradycji to przede wszystkim rosa damascena, neroli oraz mieszanki żywiczne.
Aromaterapia perska i sufijska
Perska tradycja aromatyczna z różą damasceńską jako symbolem oraz sufijskie rytuały modlitewne z kadzidłami.
