Aromaterapia w medycynie chińskiej (Traditional Chinese Medicine, TCM) to tradycja sięgająca 2000 lat, w której zioła aromatyczne łączy się z koncepcją qi (energii życiowej), yin i yang oraz pięciu żywiołów (drewno, ogień, ziemia, metal, woda). Każdy olejek przypisany jest do meridianu (kanału energetycznego) i konkretnego narządu, co determinuje jego zastosowanie. Klasyczne chińskie olejki aromatyczne to mei hua (kwiat śliwy), bai zhu (ziele białe), ai ye (bylica zwyczajna - z niej wywodzi się moksa) oraz drzewo kamfory (Cinnamomum camphora). Tradycyjnie stosuje się je w okadzaniach świątyń, masażach tui na, akupunkturze (gdzie olejki towarzyszą igłom) oraz w pomadach do nacierania konkretnych punktów akupresurowych. Współczesna zachodnia aromaterapia czerpie z TCM koncepcję energetyczną - olejek jako wyrażenie określonej jakości qi - co wzbogaca podejście wyłącznie chemiczne i czysto kliniczne.
Aromaterapia w medycynie chińskiej
Wschodnioazjatycka tradycja stosowania ziół aromatycznych zgodnie z koncepcją qi, yin-yang i pięciu żywiołów.