Aromaterapia w Babilonii i Mezopotamii to jedna z najstarszych tradycji aromatycznych świata, sięgająca 3000 roku p.n.e. Sumerowie pozyskiwali zioła i żywice (cedr, mirra, frankincense) za pomocą maceracji w oleju i wytłaczania, a kapłani używali ich w obrzędach religijnych oraz w tzw. medycynie kapłańskiej - praktyce łączącej leczenie roślinne z modlitwą. Babilońskie tabliczki klinowe zachowały receptury kompozycji aromatycznych do kadzideł i pomady do skóry, a sumerskie tablice z Niniwy zawierają opisy ponad 250 roślin leczniczych. Wpływy mezopotamskie przeszły do Egiptu, Persji oraz Grecji, kładąc podwaliny pod późniejszą aromaterapię śródziemnomorską. Dla osób zafascynowanych historią naszej kultury aromatycznej Mezopotamia jest punktem zerowym - tu narodziła się idea, że zapach łączy świat ludzki ze sferą duchową. W Esencjonalnie tradycję tę odzwierciedlają olejki frankincense i palo santo, które od tysiącleci pozostają symbolami sakralnymi.
Aromaterapia w Babilonii i Mezopotamii
Tradycja stosowania ziół aromatycznych i żywic w sumerskich rytuałach religijnych i medycynie kapłańskiej (3000-500 p.n.e.).
