Francuska szkoła aromaterapii to tradycja sięgająca prac Gattefossé (1937) i Valneta (1964), charakteryzująca się precyzyjnym podejściem chemicznym do olejków eterycznych. Olejki klasyfikuje się tu według ich składu biochemicznego - alkoholi, fenoli, ketonów, monoterpenów - a aromaterapia bywa traktowana jak gałąź farmakologii roślinnej. Szkoła ta rozwija się głównie w środowisku medycznym, gdzie aromaterapeuci to często lekarze (Daniel Penoël) lub farmaceuci (Pierre Franchomme). W rytuałach domowych jej wpływ widać w precyzji chemotypów na etykietach, w analizach GC/MS jako standardzie jakości oraz w drobiazgowych kompozycjach pod konkretne potrzeby. Esencjonalnie, choć nie reprezentuje podejścia klinicznego, czerpie z francuskiej szkoły dyscyplinę dotyczącą czystości surowca, chemotypów i pełnej deklaracji składu - co odróżnia premium olejki od tańszych odpowiedników bez analiz.
Francuska szkoła aromaterapii
Tradycja aromaterapeutyczna we Francji, oparta na precyzji chemicznej i klinicznym podejściu Gattefossé i Valneta.
