Aromaterapia w średniowiecznej Europie była rozwijana głównie w klasztorach benedyktyńskich, gdzie mnisi prowadzili ogrody zielarskie i sporządzali destylaty roślinne na potrzeby pielęgnacji i pielęgnacji duchowej. To w klasztorach pojawiły się pierwsze receptury wody toaletowej (Eau de Cologne ma korzenie zakonne), a herbarium Hildegardy z Bingen (XII wiek) jest jednym z najważniejszych źródeł średniowiecznej wiedzy ziołowej w Europie. W okresie średniowiecza udoskonalono również technikę destylacji parą wodną - alembiki bizantyjskie i arabskie przeniosły się do Europy przez Hiszpanię i Włochy, dając początek dzisiejszej destylacji olejków eterycznych. Lawenda, mięta, rozmaryn i szałwia stały się klasykami klasztornego ogrodu, używanymi w okadzaniu, kąpielach i kompozycjach kadzidlanych. Współczesna aromaterapia europejska zachowuje to dziedzictwo - większość uprawiana w Prowansji lawenda dziś rośnie na terenach należących niegdyś do klasztorów.
Aromaterapia w średniowiecznej Europie
Europejska tradycja stosowania ziół aromatycznych w klasztorach, perfumerii i medycynie ludowej (V-XV wiek).