Aromaterapia w starożytnej Grecji była ściśle wpleciona w codzienne życie - sportowcy w gimnazjonach nacierali ciało olejem oliwnym z dodatkiem ziół i kwiatów przed zawodami olimpijskimi, a po wysiłku stosowali ścierki nasączone aromatami. Hipokrates, ojciec medycyny greckiej (V-IV wiek p.n.e.), zalecał kąpiele aromatyczne i okadzania ziołowe jako element higieny ogólnej. Teofrast, uczeń Arystotelesa, w III wieku p.n.e. napisał Historia plantarum - jedno z pierwszych systematycznych dzieł botanicznych obejmujących właściwości zapachowe roślin. Z Aten i Koryntu pochodzą pierwsze udokumentowane perfumerie świata zachodniego, gdzie pomady aromatyczne sprzedawano w glinianych alabastronach. Grecka tradycja przeszła do Rzymu, a stamtąd do średniowiecznej Europy, tworząc nieprzerwany ciąg aromatyczny od antyku do dziś. Esencjonalnie kontynuuje ten dorobek przez olejki śródziemnomorskie - bergamota, neroli, pomarańcza słodka, mirra - obecne w europejskiej kulturze od ponad dwóch tysięcy lat.
Aromaterapia w starożytnej Grecji
Grecka tradycja stosowania olejków aromatycznych w sporcie, kosmetyce i filozofii (800 p.n.e. - 300 n.e.).
